Sąd przywrócił Klienta do pracy na poprzednie warunki pracy i zasądził 50 tys. zł wynagrodzenia

Klient był zatrudniony na stanowisku asystenta projektanta. Podczas gdy przebywał na urlopie wychowawczym otrzymał wypowiedzenie. Uzasadnieniem zwolnienia była likwidacja stanowiska, które zajmował. Kancelaria na zlecenie Klienta złożyła pozew do sądu przeciwko spółce, w której był zatrudniony o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. W okresie zatrudnienia powód był członkiem związku zawodowego, nie podlegał szczególnej ochronie. Pracodawca dopiero po wypowiedzeniu umowy przeprowadził konsultacje z organami związkowymi w kwestii zwolnienia.

Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wydanym wyrokiem przywrócił powoda do pracy w pozwanej Spółce na poprzednie warunki pracy i płacy oraz zasądził na jego rzecz kwotę 50 847,55 zł tytułem wynagrodzenia za okres pozostawania bez pracy.

Więcej informacjiWięcej w temacie: Odwołanie do sądu pracy.


Wyrok przywracający powoda do pracy i zasądzający wynagrodzenie za okres pozostawania bez pracy

Sygn. akt VIIP ##/20

Uzasadnienie

Pozwem z dnia # września 2020 roku (data wpływu do Sądu) powód #### #### domagał się od pozwanego PKP TELKOL spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Warszawie, przywrócenia do pracy na dotychczasowych warunkach, zasądzenia wynagrodzenia za okres pozostawania bez pracy i kosztów procesu.

W uzasadnieniu swojego stanowiska powód podał, że zatrudniony był w pozwanym zakładzie pracy na stanowisku asystenta projektanta. Pozwana oświadczeniem z dnia # sierpnia 2020 roku rozwiązała z nim umowę o prace z powodu likwidacji stanowiska pracy.

W ocenie powoda pracodawca naruszył przepisy, bowiem w pierwszej kolejności złożył powodowi oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę a następnie wystąpił do organizacji związkowej z konsultacją dokonania wypowiedzenia stosunku pracy powoda, mimo iż powód by członkiem organizacji związkowej.(k.2-9 pozew)

W odpowiedzi na pozew pozwany PKP TELKOL Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Warszawie wniosła o oddalenie powództwa. Pozwany poddał, że nie dochował procedury określonej w art. 38 kp wobec rozwiązania umowy o pracę z pracownikiem, albowiem nie wystąpił przed sporządzeniem oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę z powodem do organizacji związkowej z konsultacją dokonania wypowiedzenia stosunku pracy, mimo iż powód był członkiem organizacji związkowej. Pozwany po dostrzeżeniu uchybienia sam uznał, że wypowiedzenie jest wadliwe i w dniu 19 sierpnia 2020 roku wysłał niezwłocznie do powoda oświadczenie z dnia 18 sierpnia 2020 roku w sprawie cofnięcia wypowiedzenia umowy o pracę. Powyższe pismo zostało powodowi doręczone w dniu 26 sierpnia 2020 roku, pomimo to powód wytoczył powództwo co oznacza, że nie wyraził zgody na cofnięcie rozwiązania umowy o pracę przez pracodawcę. Jednocześnie pozwany wskazał, że bezspornym jest to, że stanowisko powoda zostało zlikwidowane i nie ma możliwości zatrudnienia go na uprzednio zajmowanym stanowisku (k.20-22- odpowiedz na pozew).

Sąd Rejonowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych ustalił, co następuje:

Powód #### #### zatrudniony został w PKP TELKOL spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Warszawie (z uwzględnieniem poprzedników prawnych), w okresie sumarycznym od dnia 15 września 1982 roku do dnia 30 września 2020 roku, w pełnym wymiarze czasu pracy. Od 15 września 1982 roku powód zatrudniony był w Kolejach Państwowych w Lublinie na stanowisku stażysty. Następnie od dnia 1 marca 1983 r na stanowisku monter specjalista, od 21 września 1984 roku na stanowisku monter teletechnicznych urządzeń liniowych (k.2,5- akta osobowe powoda Cz. B-umowy o pracę).

10 lutego 1988 roku powód został mianowany pracownikiem kolejowym w Przedsiębiorstwie Polskie Koleje Państwowe (k.22 - akta osobowe powoda Cz. B-umowa o pracę). Z dniem 1 stycznia 2001 roku powód z mocy prawa stał się pracownikiem Polskich Kolei Państwowych Spółka Akcyjna z siedzibą w Warszawie (k.79- akta osobowe powoda Cz. B- informacja o zmianie pracodawcy).

1 marca 2001 roku powód zatrudniony został na stanowisku inżyniera (k.80- akta osobowe powoda Cz. B). Z dniem 1 października 2001 roku powód w trybie art. 231 kp stał się pracownikiem Telekomunikacji Kolejowej Spółka z Ograniczoną Odpowiedzialnością Zakład Telekomunikacji w Lublinie. (k.83- akta osobowe powoda Cz. B- informacja o zmianie pracodawcy).

Od 1 listopada 2007 roku do 31 sierpnia 2008 roku powód świadczył pracę na stanowisku starszego inżyniera w rejonie telekomunikacji w Lublinie (Akta osobowe Cz. B- k.123, k.128-porozumienie). Następnie od 1 września 2008 roku powód zatrudniony została na stanowisku starszego inżyniera ds. utrzymania infrastruktury (k.127-akta osobowe Cz. B-informacja o warunkach zatrudnienia).

Od dnia 1 maja 2010 roku powód świadczył prace na stanowisku specjalisty ds. kosztorysowania w Biurze Handlowym - Pion Robót Telekomunikacyjnych (k.138 – akta osobowe Cz. B-porozumienie). Od 1 października 2013 roku powód świadczył pracę na stanowisku specjalista ds. projektowania (k.160 – akta osobowe Cz. B-porozumienie).

Z dniem 1 kwietnia 2014 roku powód stał się pracownikiem spółki TK Budownictwo Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (k.162 – akta osobowe Cz. B-informacja o zmianie pracodawcy).

1 września 2015 roku strony zawarły porozumienie zmieniające warunki pracy i płacy, na mocy którego powód zatrudniony został na stanowisku asystenta projektanta w Dziale Projektowym- Wydział Przygotowywania Kontraktów (k.165- akta osobowe Cz. B-porozumienie zmieniające warunki pracy i płacy).

15 stycznia 2018 roku pracodawca poinformował powoda, że z dniem 1 stycznia 2018 roku, w trybie art. 231 kp został pracownikiem Spółki PKP Utrzymanie Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, która z dniem 3 stycznia zmieniła nazwę na PKP TELKOL Spółka z ograniczona odpowiedzialnością w Warszawie (k.181 informacja o zatrudnieniu.

W okresie od 17 października 2018 roku do 27 marca 2021 roku powodowi został udzielony urlop wychowawczy (k.189- pismo w przedmiocie udzielenia urlopu wychowawczego).

W dniu 29 kwietnia 2019 roku na mocy porozumienia zmieniającego strony uzgodniły, że od dnia 12 kwietnia 2019 roku miejsce pracy powoda jest PKP TELKO Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Biuro Realizacji Kontraktów Budowlanych, Zespół Projektowania i Kosztorysowania w Lublinie. (k.192-porozumienie) Od dnia 2 września 2019 roku strony uzgodniły miejsce świadczenia pracy na PKP TELKO Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Biuro Kontraktów Budowlanych Wydział Rozliczeń i Projektów, Zespół Projektowania i Kosztorysowania w Lublinie (k.193- akta osobowe Cz. B- porozumienie zmieniające).

Pozwany pismem z dnia 30 lipca 2020 roku zwrócił się do działających u niego organizacji związkowych o wskazanie pracowników, którzy są członkami organizacji związkowych lub korzystają z obrony praw i interesów pracowniczych w rozumieniu art. 30 ust 2 ustawy o związkach zawodowych. (k.90- 92-korespondencja mailowa)

W odpowiedzi na zapytanie pracodawcy NSZZ „Solidarność” RM Organizacja Międzyzakładowa nr 3252 w PKP TELKOL Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, przedstawiła listę pracowników będących członkami związku zawodowego podlegających ochronie praw i interesów pracowniczych. Na liście tej znajdowało się nazwisko powoda (k.94 akt sprawy - odpowiedź Związku Zawodowego)

Pismem z dnia 6 sierpnia 2020 roku doręczonym powodowi w dniu 17 sierpnia 2020 roku pozwany PKP TELKOL Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Warszawie wypowiedział powodowi umowę o pracę z zachowaniem skróconego do jednego miesiąca okresu wypowiedzenia, którego upływ ustalono na dzień 30 września 2020 roku. Jako przyczynę wypowiedzenia pozwany wskazał likwidację stanowiska pracy tj. asystenta projektanta (k.1- akta osobowe Cz.C- pismo w przedmiocie wypowiedzenia umowy o pracę).

Pismem z dnia 18 sierpnia 2020 roku pozwany na podstawie art. 38 kp zawiadomił przewodniczącą NSZZ Solidarność RM Organizacji Międzyzakładowej w PKP TELKOL Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, o zamiarze wypowiedzenia powodowi umowy o pracę (k.2 akta osobowe Cz. C).

Pismem z dna 18 sierpnia 2020 roku pracodawca zawiadomił powoda, że wycofuje oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę doręczone powodowi w dniu 17 sierpnia 2020 roku (k.3-akta osobowe- pismo w przedmiocie cofnięcia oświadczenia woli)

Powód nie wyraził zgody na cofnięcie oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę (okoliczność bezsporna).

Pismem z dnia 21 sierpnia 2020 roku Związek Zawodowy NSSZ Solidarność Region Mazowsze Organizacja Międzyzakładowa w PKP TELKOL wyraził sprzeciw odnośnie decyzji pracodawcy w przedmiocie rozwiązania umowy o pracę z powodem (k.4 – akta osobowe powoda Cz. C)

Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie dowodów z wyżej wskazanych dokumentów, w tym akt osobowych powoda, których autentyczność nie budzi wątpliwości.

Sąd ustalił stan faktyczny także w oparciu o zeznania powoda #### #### (k. 31 verte 132), oraz świadków #### #### (k. 131v), #### #### (k. 132),

Zeznania świadków i powoda Sąd obdarzył wiarą w całości– są one ze sobą zgodne, pomimo odmiennej oceny zasadności powództwa.

W oparciu o powyższe ustalenia Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 38 § 1 kp o zamiarze wypowiedzenia pracownikowi umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony pracodawca zawiadamia na piśmie reprezentującą pracownika zakładową organizację związkową, podając przyczynę uzasadniającą rozwiązanie umowy. Jeżeli zakładowa organizacja związkowa uważa, że wypowiedzenie byłoby nieuzasadnione, może w ciągu 5 dni od otrzymania zawiadomienia zgłosić na piśmie pracodawcy umotywowane zastrzeżenia -§ 2. Po rozpatrzeniu stanowiska organizacji związkowej, a także w razie niezajęcia przez nią stanowiska w ustalonym terminie, pracodawca podejmuje decyzję w sprawie wypowiedzenia -§ 3.

Wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony bądź jej warunków pracy lub płacy dokonane przez zakład pracy przed upływem 5 dni od otrzymania przez radę zakładową pisemnego zawiadomienia kierownika zakładu pracy o zamiarze wypowiedzenia pracownikowi umowy o pracę narusza tryb określony w art. 38 k.p., chyba że przed upływem tego okresu rada zakładowa złoży kierownikowi zakładu pracy oświadczenie, iż nie zgłasza zastrzeżeń do zamierzonego wypowiedzenia (uchwała SN z dnia 16 września 1975 r., I PZP 10/75, OSNC 76.4.74, glosa: J. Pacho, OSP 76.5.105).

Wypowiedzenie umowy o pracę powodowi #### #### nastąpiło z oczywistym uchybieniem procedury konsultacji związkowej, o jakiej mowa w art. 38 k.p. Pozwany pracodawca, bowiem nie przeprowadził uprzednio konsultacji ze związkami zawodowymi, mimo, iż zwrócił się o informację w trybie art. 30 ust.3 ustawy o związkach zawodowych, a związek zawodowy w piśmie z dnia 3 sierpnia 2020 roku wskazał, że powód jest członkiem NSZZ „Solidarność” RM Organizacji Międzyzakładowej nr 3252 w PKP TELKOL Spółce z ograniczona odpowiedzialnością. Materiał zgromadzony w niniejszym postępowaniu bezsprzecznie potwierdził, iż pracodawca nie dopełnił wymogu uprzedniej konsultacji ze związkiem zawodowym reprezentującym powoda, wbrew treści art. 38 kodeksu pracy w zw. z art.30 ust 3 ustawy o związkach zawodowych. Pracodawca bowiem w pierwszej kolejności złożył powodowi oświadczenie w przedmiocie wypowiedzenia umowy o pracę, które zostało powodowi doręczone w dniu 17 sierpnia 2020 roku, a następnie w dniu 18 sierpnia 2020 roku wystąpił do reprezentującej powoda organizacji związkowej z informacja o zamiarze rozwiązania umowy o prace z powodem. Powód w dniu otrzymania oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę przebywał na urlopie wychowawczym.

Zgodnie z art. 186 1 § 1 kp -pracodawca nie może wypowiedzieć ani rozwiązać umowy o pracę w okresie od dnia złożenia przez pracownika wniosku o udzielenie urlopu wychowawczego do dnia zakończenia tego urlopu. Rozwiązanie przez pracodawcę umowy w tym czasie jest dopuszczalne tylko w razie ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy, a także gdy zachodzą przyczyny uzasadniające rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. W przypadku złożenia przez pracownika wniosku o udzielenie urlopu wychowawczego po dokonaniu czynności zmierzającej do rozwiązania umowy o pracę, umowa rozwiązuje się w terminie wynikającym z tej czynności (§ 2). Zgodnie zaś z art. 186 § 7 kp –urlopu wychowawczego udziela się na wniosek pracownika.

Zgodnie zaś z  art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. nr 90, poz. 844, z późn. zm.), modyfikujący w istotnym zakresie tę ochronę, przepisy art. 5 ust. 3-7 i art. 8 ustawy stosuje się odpowiednio w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, jeżeli przyczyny te stanowią wyłączny powód uzasadniający wypowiedzenie stosunku pracy lub jego rozwiązanie na mocy porozumienia stron, a zwolnienia w okresie nieprzekraczającym 30 dni obejmują mniejszą liczbę pracowników niż określona w art. 1 (tzw. zwolnienie indywidualne). W przypadku określonym w ust. 1 pracodawca może rozwiązać stosunki pracy, w drodze wypowiedzenia, z pracownikami, których stosunek pracy podlega z mocy odrębnych przepisów szczególnej ochronie przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem i wobec których jest dopuszczalne wypowiedzenie stosunku pracy w ramach grupowego zwolnienia, pod warunkiem niezgłoszenia sprzeciwu przez zakładową organizację związkową w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o zamierzonym wypowiedzeniu.

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostawała okoliczność, że nie doszło do ogłoszenia upadłości, ani likwidacji pracodawcy powoda. Nie wystąpiły także przyczyny uzasadniające rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika –strona pozwana nie rozwiązała z powodem umowy o pracę w tym trybie. Strona pozwana wskazała powodowi jako wyłączną przyczynę rozwiązania umowy o pracę likwidację stanowiska pracy, niewątpliwie tak wskazana przyczynę zakwalifikować można jako przyczynę leżącą po stronie pracodawcy.

Mając to na względzie trzeba podkreślać, że pismo o zamiarze zwolnienia powoda dotarło do organizacji związkowej 18 sierpnia 2020 roku, zaś sprzeciw został wystosowany do pozwanego 21 sierpnia 2020 roku, a więc 14 dniowy termin na zgłoszenie sprzeciwu został przez związek zawodowy zachowany.

Stosunek pracy pracownika korzystającego z urlopu wychowawczego podlega szczególnej ochronie. Ochrona ta zgodnie z normą art. 186 1 § 1 kp rozpoczyna się od dnia złożenia przez pracownika wniosku o udzielenie urlopu wychowawczego.

Zgodnie z art. 45 § 1 kp w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy – stosownie do żądania pracownika – orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa o pracę uległa już rozwiązaniu – o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu. Sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego roszczenia jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu (§ 2).

Podsumowując powyższe rozważania, należało uznać, że wypowiedzenie powodowi umowy o pracę było nieprawidłowe, naruszało przepisy o wypowiadaniu umów o pracę na czas nieokreślony. Dlatego też, uwzględniając żądanie powoda należało przywrócić go do pracy na dotychczasowych warunkach pracy i płacy.

Odnosząc się do brzmienia art. 45 § 2 kp i ewentualnej niemożliwości przywrócenia powoda do pracy, w kontekście zmian organizacyjnych, wskazać należy, że w powołanym przepisie chodzi o szczególny stan stosunków, który uzasadnia zasądzenie odszkodowania zamiast restytucji stosunku pracy. W tym zakresie muszą zachodzić szczególne okoliczności, które powodują, że należący do pracownika wybór uprawnienia, zostaje zniweczony (por. wyrok SN z 26 marca 1998 r., I PKN 566/97). W tezie I do w/w wyroku SN z dnia 11 marca 2015 r. Sąd ten wyraził pogląd, że przepis art. 45 § 2 KP pozwala sądowi pracy nie uwzględnić zgłoszonego w pozwie żądania przywrócenia do pracy i w jego miejsce orzec o odszkodowaniu, lecz tylko wtedy, "jeżeli ustali", że przywrócenie do pracy byłoby niemożliwe lub niecelowe. Zwrot "jeżeli ustali" użyty w wymienionym przepisie wskazuje jednoznacznie, że przyznanie pracownikowi innego roszczenia niż przez niego wybrane, jest wyjątkiem, którego dopuszczalność zależy od ustalenia, iż przywrócenie do pracy byłoby niemożliwe lub niecelowe. W ocenie Sądu pozwana jest przedsiębiorcą o szerokim zakresie działania, także w aspekcie kadrowym, ma zatem obiektywnie możliwość powierzenia powodowi pracy na stanowisku tożsamym do poprzednio zajmowanego. Przywołać w tym miejscu należy ugruntowane stanowisko judykatury, że likwidacja stanowiska pracy nie powoduje automatycznie założenia o niemożliwości przywrócenia pracownika do pracy. Strona pozwana nie argumentowała zresztą wyczerpująco w tym przedmiocie.

Zgodnie z art. 47 zdanie 1 kp pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za 2 miesiące, a gdy okres wypowiedzenia wynosił 3 miesiące - nie więcej niż za 1 miesiąc. Jeżeli umowę o pracę rozwiązano z pracownikiem, o którym mowa w art. 39, albo z pracownicą w okresie ciąży lub urlopu macierzyńskiego, wynagrodzenie przysługuje za cały czas pozostawania bez pracy; dotyczy to także przypadku, gdy rozwiązano umowę o pracę z pracownikiem-ojcem wychowującym dziecko w okresie korzystania z urlopu macierzyńskiego albo gdy rozwiązanie umowy o pracę podlega ograniczeniu z mocy przepisu szczególnego. W konsekwencji, Sąd zasądził na rzecz powoda kwotę 50.847,55 zł. tytułem wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy Powyższe stanowi konsekwencję orzeczenia zawartego w pkt I wyroku.

Wobec faktu, że powód #### #### wygrał sprawę, a był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który złożył wniosek o zwrot kosztów zastępstwa procesowego należy mu się zgodnie z art. 98 k.p.c. zwrot kosztów procesu do których zalicza się wynagrodzenie jednakże nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach. Sąd zasądził więc od pozwanego na rzecz powoda wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 180 złotych na podstawie na podstawie § 9 pkt. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015r., poz. 1804).