Prawo pracy

Zwrot nadpłaconego wynagrodzenia pracownika

Pracodawca nie zawsze otrzyma od pracownika zwrot nienależnie wypłaconej pensji, niezależnie od tego czy będzie to wynagrodzenie zasadnicze czy dodatkowe (np. premie, prowizje).

Uwaga!
    Powyżej wyrażone stanowisko wymaga spełnienia dwóch przesłanek:
  • przekonanie pracownika o otrzymaniu wynagrodzenia w słusznej wysokości i brak świadomości obowiązku zwrotu przedmiotowych środków,
  • zużycie środków w taki sposób, iż nie jest on wzbogacony, tj. przeznaczenie wynagrodzenia na bieżące potrzeby życia codziennego celem ich zaspokojenia (art. 409 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny – dalej k.c.).
  • Wypłata wynagrodzenia pracownikowi następuje bowiem na ryzyko pracodawcy. Pracodawca odpowiada więc za błędne wyliczenia wynagrodzeń, albo za wypłaty na podstawie nieprawidłowych interpretacji przepisów i to zarówno gdy wynagrodzenie jest zaniżone, jak i zawyżone. Bez znaczenia jest tu stwierdzenie przez pracodawcę, że do wypłaty doszło niezasadnie, a także wezwanie do zapłaty zastosowane w niniejszej sprawie.

    Pracownik, który nie zawinił ani nie przyczynił się w żaden sposób do wypłaty nienależnego mu składnika wynagrodzenia za pracę, nie zawsze musi liczyć się z obowiązkiem zwrotu tego typu płatności ze stosunku pracy, choćby nie były mu one należne, ponieważ pracownik ma prawo swobodnego dysponowania wypłaconym mu wynagrodzeniem za pracę, które z reguły zużywa na własne potrzeby w taki sposób, że nie jest już wzbogacony - art. 409 k.c. w zw. z art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2010 r., I PK 31/10).

    Istotnym jest również fakt, iż zgodnie z poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 stycznia 2007 r., II PK 138/06, pracownik ma prawo uważać, że świadczenie wypłacane przez pracodawcę posługującego się wyspecjalizowanymi służbami jest spełniane zasadnie i zgodnie z prawem (art. 409 k.c. w związku z art. 410 § 1 k.c. i w związku z art. 300 k.p.).